Prowansja w sypialni - jak urządzić wnętrze pełne lawendy i lenistwa
Kiedy pierwszy raz weszłam do swojego małego mieszkania w bloku, marzyłam o przestrzeni, która pachnie lawendą i ma w sobie coś z francuskiej wsi. Wnętrza w stylu prowansalskim nie są zarezerwowane tylko dla domów z ogrodem. Ja miałam do dyspozycji trzydzieści pięć metrów i ogromną chęć, by każdy kąt oddychał spokojem. Największym wyzwaniem okazała się sypialnia, bo musiała pomieścić nie tylko mnie, ale i gości na noc. Zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel, które stało się sercem mojej aranżacji. To był strzał w dziesiątkę, bo w małym metrażu każdy schowek na wagę złota. Wybrałam model z jasnego, surowego drewna, które po latach ma już swoje rysy i charakter. Do tego pościel w drobne kwiaty i poduszki w odcieniach błękitu. I tak, bez wielkiego budżetu, zaczęłam budować swoją Prowansję.
Podłoga w starym bloku była do wymiany, więc postawiłam na deski w kolorze naturalnego dębu, ale z widocznymi sękami. To one nadają temu miejscu duszę. Wnętrza w stylu prowansalskim lubią niedoskonałości, dlatego nie szukałam idealnie gładkich powierzchni. Do sypialni wstawiłam też komodę z pękniętym lakierem, którą znalazłam na targu staroci. Na niej postawiłam suszoną lawendę w glinianym wazonie i kilka starych książek w płóciennych okładkach. Ściany pomalowałam na ciepły, kremowy odcień, który zmienia się w zależności od pory dnia. Rano jest delikatnie różowy, wieczorem złocisty. To daje efekt przytulności bez przesadnej dekoracji. powiesiłam lniane zasłony, które sięgają podłogi i miękną po każdym praniu. Dzięki nim światło wlewa się do środka łagodnie, jakby filtrowane przez płótno.
Największym problemem okazało się miejsce do spania dla gości. Nie chciałam, żeby kanapa z funkcją spania zajmowała pół salonu, ale wiedziałam, że czasem ktoś zostanie na noc. Postawiłam na wersalkę, która w dzień służy jako siedzisko do czytania, a w nocy zamienia się w wygodne łóżko. Wybrałam model z tapicerką welurową w kolorze bladej lawendy. Welur ma tę zaletę, że jest miękki w dotyku i dodaje wnętrzu subtelnego blasku, ale nie świeci się nachalnie. Mechanizm DL sprawia, że rozkładanie jest szybkie i ciche, co doceniam, gdy goście kładą się spać po późnej rozmowie. Materac piankowy w tej wersalce ma szesnaście centymetrów grubości, co zapewnia komfort nawet na dłuższy pobyt. Przykrywam go lnianym prześcieradłem i kilkoma poduchami, żeby nie przypominał typowej tapczany. Dzięki temu nikt nie czuje się jak na materacu rezerwowym.
Aranżując wnętrza w stylu prowansalskim, często zapominamy o detalach, które robią całą różnicę. W mojej sypialni postawiłam na stelaz listwowy pod materac, który jest bardzo cichy i nie skrzypi przy każdym ruchu. To ważne, bo w małym mieszkaniu każdy dźwięk się niesie. Na stelażu leży materac piankowy o wysokości dwudziestu centymetrów, który dopasowuje się do ciała, ale nie jest zbyt miękki. Unikam sprężyn, bo te w tanich łóżkach potrafią zawieść po roku. Pościel trzymam w łóżku z pojemnikiem na pościel, które ma podnoszone dno. To rozwiązanie uratowało mnie przed stertami koców na krześle. W środku zmieściłam cztery komplety pościeli, dwa koce i letnią narzutę. Gdyby nie ten schowek, moja sypialnia wyglądałaby jak magazyn tekstyliów.
Kolor w prowansalskim wnętrzu to nie tylko lawenda. Ja postawiłam na paletę ziemistą i wyblakłą. Ściany w salonie są w odcieniu surowego lnu, a w sypialni delikatnej szarości z nutą zieleni. Do tego drewniane meble w kolorze miodu i bielone sosnowe ramy luster. Zamiast nowoczesnych lamp wybrałam żyrandol z kutego żelaza i małe lampki stołowe z abażurami w kratkę. Każdy element ma swoją historię, nawet jeśli jest z sieciówki, to udaję, że pochodzi z pchlego targu. Ważne, żeby nie było błyszczących plastików ani ostrych krawędzi. Wszystko ma być miękkie, zarówno w dotyku, jak i w formie. Nawet rama łóżka ma zaokrąglone narożniki, żeby nie dominować przestrzeni swoją surowością.
Z czasem odkryłam, że prowansalski styl to też zapachy i dźwięki. Na parapecie w kuchni stoją doniczki z rozmarynem i tymiankiem, które pachną przy każdym dotknięciu. W sypialni mam dyfuzor z olejkiem lawendowym, ale tylko na noc, bo w dzień woń może być przytłaczająca. Goście często pytają, czym pachnie moje mieszkanie, a ja mówię, że po prostu prowansją. W łazience zawiesiłam lniany ręcznik z haftowaną lawendą i mydło w kostce o zapachu miodu. Te drobiazgi sprawiają, że nawet małe pomieszczenie nabiera charakteru. Nie udaję, że mieszkam w Prowansji, ale tworzę jej namiastkę w bloku z wielkiej płyty. I to działa, bo gdy wracam po pracy, czuję się jak na wakacjach.
W kwestii praktycznej, muszę przyznać, że prowansalski styl wymaga odrobiny cierpliwości. Białe lniane poszewki szybko się brudzą, a drewniane blaty łatwo chłoną plamy. Ale to część uroku. Gdy na stole pojawi się rysa od gorącego kubka, nie panikuję, tylko myślę, że to kolejna warstwa historii. Podobnie z tapicerką welurową na wersalce. Trzeba ją odkurzać miękką szczotką, bo kurz na welurze jest dobrze widoczny. Ale za to jak wygląda! Jeśli ktoś boi się zabrudzeń, polecam ciemniejsze odcienie, na przykład grafit lub butelkową zieleń. Ja wybrałam lawendę i póki co daję radę, choć sypię sól na każdą plamę od razu po powstaniu. Wnętrza w stylu prowansalskim są wyrozumiałe, ale nie aż tak, żeby tolerować tłuste ślady bez walki.
Na koniec, choć nie chcę tego podsumowywać, powiem tylko, że najważniejsze jest światło. W prowansalskim wnętrzu nie może być ciemno. Dlatego zamiast ciężkich zasłon postawiłam na lniane firanki wiązane w supeł. Odbijają światło i nadają pomieszczeniu zwiewności. W kącie stoi wiklinowy fotel z poduszką w paski, gdzie lubię siadać z książką. Obok mam mały stolik na kawę, który jest właściwie starą skrzynką po winie. I tak, krok po kroku, moje mieszkanie stało się miejscem, które nie tylko wygląda, ale i czuje się jak prowansja. Nawet goście mówią, że u mnie czas płynie wolniej. A przecież to chyba największy komplement dla każdej aranżacji.