Sofa rozkładana, która nie udaje kanapy

Pamiętam, jak sąsiadka z góry narzekała, że jej rozkładana kanapa z funkcją spania ma fatalny mechanizm i po roku użytkowania strasznie skrzypi. Dlatego przy wyborze tapczanu zwróciłam uwagę na mechanizm DL, który jest cichy i wytrzymały. Rozkładanie zajmuje dosłownie kilka sekund, a samo łóżko z pojemnikiem na pościel to zbawienie, gdy brakuje mi miejsca w szafie. Wrzucam tam koce, dodatkowe poduszki i zapasową kołdrę dla gości. To rozwiązanie sprawdza się też w pokoju dziecka, gdzie każdy schowek na zabawki jest na wagę złota. W moim przypadku mebel stoi pod ścianą w salonie, a po rozłożeniu robi się z niego pełnowymiarowe miejsce do spania dla dwóch osób.

Kolejna sprawa, która często umyka przy zakupie, to kąt nachylenia oparcia. W trybie dziennym sofa rozkładana powinna mieć oparcie ustawione pod kątem 105 stopni, żeby nie obciążać kręgosłupa podczas siedzenia. Sprawdzałam to na własnej skórze, siedząc na modelach z prostym oparciem – po dwóch godzinach oglądania serialu bolały mnie plecy. W nocy z kolei, po rozłożeniu, powierzchnia musi być całkowicie płaska, bez żadnych garbów na łą z oparciem. Niektóre tańsze kanapy z funkcją spania mają tam szczelinę, w której gubi się ręka w nocy. Używajcie poziomicy w sklepie, jeśli trzeba – sprzedawca może spojrzeć krzywo, ale wy będziecie spać spokojnie.

Przechodząc do przechowywania – to prawdziwy game changer. Większość sof rozkładanych ma pustą przestrzeń pod siedziskiem, którą można wykorzystać na pościel. Szukajcie modeli z pojemnikiem na pościel, gdzie zmieścicie dwie kołdry, trzy poduszki i zapasowy koc. U mnie w mieszkaniu każdy metr jest zaplanowany, więc taka przestrzeń to skarb. Kiedyś trzymałam pościel w szafie w przedpokoju i za każdym razem, gdy ktoś nocował, musiałam przeskakiwać przez buty. Teraz wystarczy otworzyć skrzynię w sofie i wszystko jest pod ręką. Pamiętajcie tylko, żeby wybrać model z solidnymi zawiasami – tanie plastikowe potrafią pęknąć po roku.

W mojej praktyce aranżacyjnej często spotykam się z obawą, że sofa rozkładana będzie wyglądać jak zapchajdziura w salonie. Nic bardziej mylnego – nowoczesne modele mają czyste linie i nóżki z metalu, które sprawiają, że mebel unosi się nad podłogą. To ważne dla odkurzacza automatycznego, który bez problemu wjedzie pod spód. Wybierajcie tapicerkę w odcieniach szarości lub beżu, bo łatwo je zestawić z kolorowymi poduszkami. Unikajcie wzorów w kwiaty czy geometryczne desenie – po roku mogą wyjść z mody, a wymiana tapicerki kosztuje tyle, co nowa wersalka.

Na koniec dodam, że kluczem jest dopasowanie do własnych potrzeb. Jeśli śpisz na wersalce każdej nocy, inwestuj w gruby materac i solidny stelaz. Jeśli tylko od czasu do czasu, możesz pozwolić sobie na lżejszą konstrukcję. Ale pamiętaj – tani model z cienką tapicerką i słabym mechanizmem szybko się znudzi. Lepiej kupić jedną dobrą wersalkę na lata, niż co sezon szukać nowej. Ja swoją mam trzeci rok i nadal cieszę się, że wybrałam właśnie ten model z welurem i pojemnikiem.

Kupno wersalki to często decyzja podejmowana w biegu, między jednym a drugim remontem. Pamiętam, jak sama szukałam czegoś do małego pokoju gościnnego w bloku z wielkiej płyty. Wtedy myślałam, że wystarczy byle co, byle się na tym spało. Potem przyszły trzy lata używania modelu z cienkim materacem i wgniecioną sprężyną. Dziś wiem, że wersalka to nie tylko mebel do siedzenia, ale przede wszystkim inwestycja w komfort snu dla naszych gości. Albo dla nas, gdy salon staje się sypialnią na co dzień.

Kolejna sprawa to przechowywanie pościeli. W moim poprzednim mieszkaniu każdy wolny kąt był zapchany kołdrami i poduszkami. Dlatego postawiłam na tapczan rozkładany z pojemnikiem na pościel. To genialne – pod siedziskiem kryje się spora skrzynia, gdzie bez problemu mieszczą się dwie kołdry, cztery poduszki i zapasowa narzuta. Nie muszę już trzymać pościeli na półkach w szafie, którą i tak mam zapchaną ubraniami. Przy codziennym użytkowaniu to ogromna oszczędność miejsca. Gdy tylko goście wyjeżdżają, wystarczy złożyć tapczan, wrzucić pościel do środka i po kłopocie. Żadnego układania stosów na krześle czy wieszania na poręczach.

W kwestii mechanizmu rozkładania mam swoje żelazne zasady. Najlepszy jest mechanizm DL, który wysuwa się do przodu i nie wymaga odsuwania mebla od ściany. Wasze plecy będą wdzięczne, bo nie musicie przekładać regału z książkami za każdym razem, gdy ktoś nocuje. Kiedyś miałam wersalkę z mechanizmem kangurowym, który podnosił siedzisko i opuszczał je na podłogę – po miesiącu przestał działać, bo zapchał się okruchami z kanapek. W sofie rozkładanej z DL wszystko jest proste: pociągasz za pasek, materac piankowy wyjeżdża i gotowe. Ważne, żeby materac miał minimum 16 centymetrów grubości, inaczej będziecie czuć listwy pod plecami.