Jak dobrać kolory do salonu

Zastanawiałam się długo, czy styl skandynawski ma sens w moim trzydziestometrowym mieszkaniu z lat 60. Bo z jednej strony kocham te jasne przestrzenie, naturalne drewno i spokojne kolory. Z drugiej - gdzie ja schowam zapasową pościel, walizki i te wszystkie rzeczy, które w małym mieszkaniu muszą gdzieś być? Okazało się, że styl skandynawski wcale nie polega na pustej przestrzeni, tylko na przemyślanym jej wykorzystaniu. Kluczem jest wybór mebli, które pracują na dwa etaty. Zamiast ozdobnego fotela postawiłam na kanapę z funkcją spania. To zmieniło wszystko - wnętrza w stylu industrialnym ciągu dnia jest kanapą na trzy osoby, a wieczorem rozkłada się w wygodne łóżko dla gości.

Problem przechowywania w skandynawskich wnętrzach często bywa bagatelizowany. Tymczasem w dwupokojowym mieszkaniu bez piwnicy każdy centymetr szafy jest na wagę złota. Rozwiązanie znalazłam w łóżku z pojemnikiem na pościel do sypialni. Pod materacem mieści się cały zapas koców, poduszek i letniej kołdry. Dodatkowo kupiłam pufę z miejscem do przechowywania - w środku trzymam buty poza sezonem. Styl skandynawski uczy, że każdy mebel może mieć podwójną funkcję, jeśli tylko dobrze go wybierzemy. Nie chodzi o to, by mieć wszystko na widoku, ale by to, co na widoku, było piękne i funkcjonalne.

Nie zapominaj o detalach, które robią klimat. U mnie na ścianie wisi duże lustro w ramie z mosiężnym wykończeniem, a obok niego kilka czarno-białych zdjęć. Na komodzie stoi drewniana miska na klucze i mała doniczka z sukulentem. Wnętrze ożywiłam paskiem tapety w geometryczne wzory za wieszakiem - to tani sposób na dodanie charakteru. Zapach też ma znaczenie, więc postawiłam dyfuzor z zapachem cedru i bergamotki. Przedpokój nie musi być nudny, nawet jeśli jest mały. Klucz to spójność kolorystyczna i funkcjonalność. Moja aranżacja poddasza przedpokoju opiera się na trzech kolorach: biel, szarość i drewno. Dzięki temu wszystko do siebie pasuje, a ja nie mam wrażenia chaosu.

Masz mały salon i martwisz się, że ciemne kolory go zmniejszą? To mit, o ile umiejętnie je zastosujesz. Głęboki granat na jednej ścianie, na przykład za telewizorem, może dodać głębi. Gorzej, gdy pomalowana jest cała przestrzeń bez przemyślenia. W takich wnętrzach świetnie sprawdza się łóżko z pojemnikiem na pościel, które zastępuje tradycyjną sofę. Jego neutralny kolor, na przykład piaskowy, nie koliduje z odważniejszymi ścianami. Pamiętaj tylko o spójności – jeśli wybierasz mebel z widocznym stelażem listwowym, zadbaj, by jego odcień pasował do ramy okiennej lub podłogi.

Ostatnia rada: nie bój się eksperymentować z meblami wielofunkcyjnymi. W moim przypadku kanapa z funkcją spania okazała się strzałem w dziesiątkę, bo łączy siedzisko z miejscem do spania dla gości. Mechanizm DL działa bez zarzutu, a materac piankowy o gęstości 35 kg/m3 zapewnia komfortowy sen. Gdy nie ma gości, kanapa służy jako ławka do zakładania butów. Pod spodem trzymam pudełka z sezonowym obuwiem. Przedpokój to centrum dowodzenia domem, więc musi być elastyczny. Ja swojej przestrzeni poświęciłam miesiąc na planowanie i dwa dni na realizację. Efekt? Goście mówią, że aż chce się z niego wychodzić.

Pamiętam doskonale moment, gdy po raz pierwszy zobaczyłam puste pomieszczenie o powierzchni czterech metrów kwadratowych w moim nowym mieszkaniu. Od razu wiedziałam, że musi powstać tam szafa do garderoby, ale rzeczywistość szybko zweryfikowała moje wyobrażenia. Okazało się, że standardowe systemy z marketów są albo za głębokie, albo nie mieszczą się w pionie. Zaczęłam więc szukać rozwiązań szytych na miarę, bo w bloku z lat osiemdziesiątych każdy centymetr ma znaczenie. Postawiłam na otwarty system z regulowanymi półkami i drążkami na dwóch poziomach. Dzięki temu zmieściłam zarówno długie płaszcze, jak i koszule, a do tego znalazło się miejsce na buty w dolnej części. Szafa do garderoby w takiej formie nie wymagała nawet drzwi, wystarczyła zasłona z grubej bawełny, która oddziela strefę ubraniową od reszty pokoju.

Mam wrażenie, że przedpokój to najbardziej niedoceniane pomieszczenie w całym mieszkaniu. Zazwyczaj jest wąski, ciemny i służy tylko meble do salonu rzucenia butów oraz powieszenia kurtki. A przecież to pierwsze, co widzą goście, i ostatnie, co oglądasz przed wyjściem. U siebie w bloku z lat 60. zmierzyłam się z przestrzenią 4 metrów kwadratowych, która musiała pomieścić szafę, wieszak, ławkę i jeszcze miejsce na wózek. Kluczem okazało się traktowanie go jak pełnoprawnego pokoju, tylko w miniaturze. Zaczęłam od dobrego planu, bo bez niego każda aranżacja przedpokoju kończy się chaosem. Wrzuciłam na taśmę wymiary, zaznaczyłam drzwi i gniazdka, a potem wymyśliłam, co naprawdę jest mi potrzebne. Okazało się, że jedno duże lustro optycznie podwaja przestrzeń, a jasna farba na ścianach robi robotę lepiej niż ciemne panele.