Sofa rozkładana, która nie jest kompromisem

Kolejna rzecz, która mnie zaskoczyła, to tapicerka. Na początku myślałam o jasnym lnie, ale po dwóch wizytach w sklepie zrozumiałam, że to pułapka. Po roku użytkowania tapicerka welurowa okazała się zbawieniem, bo nie widać na niej śladów kociego włosia i kurzu. Jest przyjemna w dotyku, a do tego nie mechaci się tak jak szenil. Sprawdźcie, czy pokrycie można zdjąć do prania, bo w przypadku tapczanów to standard, ale nie u wszystkich producentów. Ja wybrałam model z odpinanym pokrowcem i teraz regularnie wrzucam go do pralki. Dzięki temu tapczan wygląda jak nowy, nawet po dwóch latach .

Kolejna sprawa to mechanizm rozkładania. Na rynku królują trzy rozwiązania: delfin, narożnikowy i system wysuwany. Jeśli masz salon połączony z kuchnią i często przychodzą goście, polecam mechanizm DL. Działa prosto – siedzisko wysuwa się do przodu, a oparcie opada na wolną przestrzeń. Nie trzeba przesuwać mebli, nie trzeba zdejmować poduszek. Testowałam go w mieszkaniu o powierzchni 32 metrów kwadratowych i sprawdzał się znakomicie. Gorzej z wersalkami, które wymagają podniesienia całego siedziska – w małych pokojach to jak układanie puzzli. Zdarzyło mi się, że klientka kupiła model z funkcją spania, ale nie zmierzyła odległości od ściany i po rozłożeniu nie dało się przejść do balkonu.

Dużym plusem jest też to, że tapczan rozkładany nie wymaga specjalnej pościeli. Możesz użyć zwykłego prześcieradła z gumką, bo materac piankowy ma standardowe wymiary 90x200, 120x200 lub 140x200. Nie musisz kupować dedykowanych pokrowców ani martwić się, że coś nie będzie pasować. Wystarczy położyć ochraniacz na materac i gotowe. To szczególnie ważne, gdy masz ograniczoną szafę i nie chcesz trzymać osobnego kompletu pościeli tylko na gości.

Sama przez lata przechowywałam pościel w walizkach pod łóżkiem, ale to było średnio wygodne. Wyciąganie ich za każdym razem, gdy trzeba było zmienić poszwę, kończyło się przewracaniem całej sterty. Dopiero gdy zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel, odetchnęłam z ulgą. W takim meblu wystarczy unieść materac, by dostać się do przestronnej skrzyni. I to nie jest jakaś mikroprzestrzeń – standardowy pojemnik ma głębokość około 30 centymetrów, co spokojnie pomieści kilka kompletów pościeli, a nawet letnie koce. W moim przypadku zmieściły się tam cztery zestawy frote i dwie poduszki dekoracyjne, które wcześniej leżały na szafie.

Mierzyłam się z prawdziwym wyzwaniem, bo moja sypialnia to tak naprawdę przedpokój na krzyż z salonem. W dzień tapczan pełni funkcję sofy do oglądania seriali, a wieczorem zamienia się w legowisko. Przeszłam przez fazę oglądania wersalki, ale szybko odrzuciłam ten pomysł, bo konstrukcje z wysuwanym siedziskiem zostawiały nierówną powierzchnię. Zdecydowałam się na model z mechanizmem DL, który rozkłada się na płasko jak prawdziwe łóżko. To był strzał w dziesiątkę, bo nie ma już żadnych progów czy załamań. Sprawdziłam też, czy stelaz listwowy jest regulowany w dwóch strefach twardości, co pozwala dopasować podparcie pod głowę i nogi. Taki szczegół robi ogromną różnicę, gdy spędza się na nim osiem godzin na dobę.

Wybór odpowiedniego modelu to też kwestia wymiarów. Moja sofa rozkładana ma 190 cm długości w formie łóżka, co dla mnie i mojego chłopaka jest wystarczające. Ale jeśli macie wyższych gości, lepiej celować w modele o długości co najmniej 200 cm. Szerokość siedziska też ma znaczenie – wąskie siedzisko sprawia, że wieczorem nie da się wygodnie usiąść z nogami pod siebie. Sprawdzałam to na własnej skórze, testując kanapę z funkcją spania, która miała tylko 50 cm głębokości siedziska. Przy moim wzroście 168 cm czułam się, jakbym siedziała na ławce w poczekalni.

Wybór odpowiedniego modelu to klucz do zadowolenia na lata. Postawiłam na tapicerke welurowa w odcieniu butelkowej zieleni – materiał jest przyjemny w dotyku, łatwy do czyszczenia i dodaje wnętrzu elegancji. Welur nie mechaci się tak łatwo jak len, a przy codziennym użytkowaniu sprawdza się lepiej niż bawełna. Do tego mechanizm DL, czyli system rozwinięcia z oparciem opadającym do przodu, działa płynnie i bez wysiłku. Wystarczy unieść siedzisko, a pojemnik odsłania całą swoją pojemność – idealne na przechowywanie sezonowych ubrań czy pościeli.

Ostatnio w jednym z mieszkań urządzałam kącik dla nastolatka, który potrzebował oddzielić strefę nauki od snu. Tapczan rozkładany z pojemnikiem na pościel sprawdził się idealnie, bo w ciągu dnia chłopak miał wolną przestrzeń na biurko i regał, a wieczorem rozkładał łóżko bez przesuwania mebli. Mechanizm DL jest tak prosty, że poradzi sobie z nim nawet dziecko. W dodatku tapicerka welurowa w kolorze antracytowym nie pokazywała śladów po długopisach ani okruszków z kanapek, co okazało się zbawienne.